Mijn hond heeft geen interesse in voer of spel
Veelgehoorde reactie van mensen die al van alles hebben geprobeerd
"Ja maar mijn hond neemt geen voer aan."
"Ja maar mijn hond is niet geïnteresseerd in spel."
"Jij kunt wel zeggen dat ik dit moet doen, maar voor mijn hond werkt dat echt niet."
Het zijn opmerkingen die ik regelmatig hoor van mensen die al heel veel hebben geprobeerd om het gedrag van hun hond te veranderen. Vaak gaat het om honden die uitvallen naar andere honden, mensen, fietsers of verkeer. Honden die tijdens wandelingen volledig opgaan in wat er om hen heen gebeurt en waarbij contact maken bijna onmogelijk lijkt.
Eigenlijk vind ik dat helemaal geen vervelende reactie, van collega's hoor ik nog wel eens anders.
Maar achter die woorden zit meestal geen onwil. Er zit een eigenaar achter die al van alles geprobeerd heeft. Iemand die graag wil dat het beter gaat. Iemand die moe wordt van de dagelijkse strijd en die soms het gevoel heeft dat hij de enige is die hiermee rondloopt.
De frustratie van een uitvallende hond
Waarom wandelen soms voelt als een dagelijkse strijd.
Want laten we eerlijk zijn. Er zijn weinig dingen zo frustrerend als wandelen met een hond die uitvalt. Misschien herken je het wel. Je loopt rustig over straat en dan verschijnt er in de verte een andere hond. Binnen enkele seconden verandert de sfeer. Je hond staat strak aan de lijn, begint te blaffen, te trekken of te grommen. Ondertussen voel je de blikken van andere mensen. Je ziet wenkbrauwen omhoog gaan. Soms lijkt het zelfs alsof mensen wachten op wat jij nu gaat doen.
En ergens voel je die druk ook.
Je hebt het gevoel dat je moet ingrijpen. Dat je iets moet doen. Want niets doen voelt niet goed. Sterker nog, veel mensen voelen zich bijna verplicht om hun hond streng toe te spreken of te corrigeren. Alsof dat is wat er van hen verwacht wordt.
Het probleem is alleen dat je daarmee vaak juist meer spanning toevoegt aan een situatie die voor je hond al moeilijk is. Waarom dat zo werkt, heb ik uitgebreider beschreven in mijn artikel over corrigeren en afleiden. Wat belangrijk is om te begrijpen, is dat gedrag nooit zomaar uit de lucht komt vallen. Er zit altijd iets onder.
Waarom corrigeren niet verstandig is lees je hier.
Je hebt het geprobeerd. Waarom werkt het dan niet?
Wanneer voer en spel ineens compleet oninteressant lijken.
Wanneer je op zoek gaat naar hulp, kom je al snel terecht op internet. En internet staat vol met goedbedoelde adviezen. Neem voertjes mee. Leid je hond af. Maak jezelf interessanter. Gebruik een speeltje. Beloon gewenst gedrag.
Dus dat doe je.
Met een zak vol voertjes ga je op pad. Je bent gemotiveerd en hebt er vertrouwen in. Totdat je die ene hond tegenkomt waar jouw hond moeite mee heeft. Ineens lijkt alles wat je hebt meegenomen compleet waardeloos. Het voertje wordt niet eens aangekeken. Het favoriete speeltje bestaat niet meer. Je roept zijn naam en krijgt geen enkele reactie.
En dan ontstaat vaak de conclusie: zie je wel, het werkt niet.
Maar klopt dat eigenlijk wel?
Of werkt het niet op het moment waarop jij het probeert?
Dat is een belangrijk verschil.
Want wanneer een hond al volledig in spanning zit, is het helemaal niet vreemd dat hij geen voer meer aanneemt. Sterker nog, dat is vaak precies wat je kunt verwachten. Een hond die zich zorgen maakt, gespannen is of volledig gefocust is op iets wat hij belangrijk vindt, heeft simpelweg andere prioriteiten.
Vergelijk het eens met jezelf. Stel dat je ergens doodsbang voor bent. Op het moment dat je geconfronteerd wordt met die angst, vraagt iemand je om rustig een ingewikkelde rekensom op te lossen. De kans is groot dat dat niet lukt. Niet omdat je niet kunt rekenen, maar omdat je brein bezig is met iets wat op dat moment veel belangrijker voelt.
Bij honden werkt dat niet anders.
Wanneer spanning, angst, frustratie of opwinding te hoog oplopen, wordt leren steeds moeilijker. De hond komt als het ware in een andere stand terecht. Een stand waarin nadenken, keuzes maken en reageren op aanwijzingen van de eigenaar niet meer vanzelfsprekend zijn.
Dat betekent niet automatisch dat voer of spel niet werkt.
Het betekent vaak dat je al voorbij het punt bent waarop je hond nog bereikbaar was.
Het probleem is vaak niet het voer
Maar het moment waarop je het probeert in te zetten.
Soms lijkt het alsof een hond niet gemotiveerd is door voer of spel. In werkelijkheid vertelt zijn gedrag vaak iets anders. Een hond die geen voer meer aanneemt, laat meestal zien dat de situatie op dat moment te moeilijk, te spannend of te overweldigend is geworden.
Wil je meer lezen over het verschil tussen gedrag en emotie?
Lees hier verder over gedrag, emoties en belonen →
Waarom internet niet altijd het antwoord geeft
Iedere hond is anders en vraagt om maatwerk.
Daar gaat het op internet vaak mis.
Internet kan je uitleggen wat je kunt doen, maar niet wanneer je het moet doen. Het vertelt je niet hoe groot de afstand moet zijn tot een andere hond. Het vertelt je niet hoe snel jouw hond spanning opbouwt. Het vertelt je niet welke ervaringen jouw hond heeft meegemaakt en welke emoties daarbij een rol spelen.
Iedere hond is anders.
Twee honden kunnen exact hetzelfde gedrag laten zien, terwijl de oorzaak compleet verschillend is. De ene hond valt uit omdat hij onzeker is. De andere uit frustratie. Een derde heeft pijnklachten waardoor hij sneller reageert. Een vierde heeft simpelweg nooit geleerd hoe hij met bepaalde situaties om moet gaan.
Van een afstand lijkt het hetzelfde gedrag.
Maar de aanpak kan totaal anders zijn.
Gedrag is wat je ziet
Het vertelt je niet waarom het gebeurt.
Dat is ook de reden waarom ik altijd zeg dat we verder moeten kijken dan alleen het zichtbare gedrag. Blaffen, trekken en uitvallen zijn gedragingen die we kunnen zien. Maar daaronder zitten emoties die minstens zo belangrijk zijn. Angst, spanning, onzekerheid, frustratie of opwinding verdwijnen niet omdat we het gedrag stoppen. Wanneer we alleen naar het gedrag kijken, missen we een belangrijk deel van het verhaal.
In mijn artikel over het verschil tussen gedrag en emotie leg ik uitgebreider uit waarom dat onderscheid zo belangrijk is.
Succes zit niet in het voertje
Timing, afstand en opbouw maken het verschil.
Wat veel mensen niet beseffen, is dat succesvolle training vaak veel minder draait om het voertje of het speeltje dan om alles daaromheen. Het gaat om timing. Om afstand. Om de omgeving. Om de opbouw van de training. Om het herkennen van de eerste signalen van spanning voordat een hond volledig in zijn emotie schiet.
Daar zit vaak het verschil tussen succes en mislukking.
Niet in het stukje worst.
Niet in het balletje.
Maar in het moment waarop je het aanbiedt.
Drie pakketten
Dogability
Childability
