Wandelen
Wie heeft dat bedacht?
Wandelen met je hond.
We vinden het normaal. Het hoort erbij.
Maar wie heeft eigenlijk bedacht dat een hond drie keer per dag aan de lijn door een woonwijk moet lopen?
Als je teruggaat in de tijd zie je dat honden vroeger een taak hadden. Waken, jagen, trekken, hoeden. Na de industriële revolutie werden honden steeds vaker gezelschapsdieren. Ze hoefden geen schapen meer te drijven of het erf te bewaken. Maar hun behoefte aan beweging bleef natuurlijk bestaan.
En zo ontstond het wandelen.
Wij hebben bedacht dat dit normaal is.
Maar voor veel honden is dat helemaal niet zo vanzelfsprekend.
Wandelen
Het is niet automatisch makkelijk
Als iets voor ons normaal voelt, verwachten we vaak dat onze hond dat ook gewoon kan. Maar wandelen betekent nogal wat.
Geluiden.
Verkeer.
Andere honden.
Mensen.
Fietsen.
Vrachtwagens.
Bij ons rijdt veel vrachtverkeer. Ik heb er daarom bewust voor gekozen om met Sky gewoon op de oprit te gaan zitten. Later ook aan de secundaire weg bij ons huis. Samen kijken naar vrachtwagens. Niks moeten. Gewoon ervaren.
Daardoor kunnen we nu rustig wandelen zonder dat hij daar last van heeft.
Billy vindt groot verkeer nog steeds spannend. Hij is in het dorp opgegroeid, niet aan de rand waar dat zware verkeer continu langs dendert. Dus zetten we hem aan de binnenkant, met Sky tussen hem en de vrachtwagen. Dat voelt voor Billy veiliger.
Wandelen is dus niet iets wat een hond “gewoon moet kunnen”.
Je moet je hond leren omgaan met wat hij tegenkomt.
Dat is eerlijker.
Voor wie
wandel jij eigenlijk?
Als het goed is wandelen we voor de hond.
Natuurlijk ook een beetje voor onszelf. Maar wij bepalen al bijna alles in het leven van onze hond.
Wanneer hij eet.
Wanneer hij slaapt.
Waar hij loopt.
Met wie hij contact heeft.
Is het dan echt zo erg om hem soms de route te laten kiezen?
Er is niets mis mee om je hond een keer te laten bepalen waar jullie heen gaan. Dat stukje keuze geeft ruimte. Autonomie. En dat doet iets met zelfvertrouwen.
Laat jij je hond
De krant lezen?
Een snuffelwandeling is geen tijdverspilling.
Wij scrollen soms een uur op onze telefoon zonder dat iemand daar wat van zegt. Maar als onze hond even wil snuffelen, staan we er al snel ongeduldig bij.
Dit is zijn scrollmoment.
Zijn krant.
Wie is er vandaag door de wijk gelopen?
Welke teef was loops?
Welke hond was gespannen?
Welke kat is hier langs geweest?
Snuffelen verlaagt stress. Het geeft informatie. Het is geen onzin. Het is wezenlijk hondengedrag.
Niet met iedere hond
Hoeft jouw hond iets...
Je hond hoeft tijdens een wandeling niets met andere honden.
Niet spelen.
Niet snuffelen.
Niet begroeten.
Sterker nog, vaak is het fijner om er gewoon niets mee te doen.
Het is echt een fabel dat een hond met iedere hond leuk moet kunnen spelen. Honden spelen het liefst met honden die ze goed kennen. Eén tot drie sociale maatjes is meer dan voldoende.
Voor andere honden en voor andere wandelaars is het bovendien prettiger als jouw hond niet op iedere hond af wil.
Wil je sociale contacten oefenen? Meld je dan aan voor een sociale wandeling waarbij het begeleid wordt. Dat is veiliger en duidelijker.
Drie pakketten
Dogability
Childability
