Niet elke hond met verlatingsangst blaft of sloopt
De stille signalen die het vaakst over het hoofd worden gezien
Verlatingsangst bij honden is een onderwerp waar veel over gezegd wordt, maar waar tegelijkertijd nog opvallend veel misverstanden over bestaan. Dat begint al bij het beeld dat we hebben van een hond met verlatingsangst. De meeste mensen denken aan een hond die blaft zodra de deur dichtgaat, die jankt, die de boel sloopt of waar de buren over klagen. Dat is inderdaad een vorm van verlatingsangst, maar het is zeker niet de enige.
Er is namelijk ook een andere groep honden. Honden die het tegenovergestelde laten zien.
De hond die niemand ziet
Waarom stil gedrag niet betekent dat het goed gaat
Er is namelijk ook een groep honden die het tegenovergestelde laat zien. Honden die stil zijn wanneer ze alleen zijn. Die niet piepen, niet blaffen en niets kapot maken. Honden die op hun plek blijven liggen en uren wachten tot hun eigenaar terugkomt. Vaak wordt dit gezien als een hond die “het prima kan”, maar in werkelijkheid kan het betekenen dat een hond zich helemaal niet veilig voelt, maar simpelweg heeft geleerd dat het geen zin heeft om iets te laten horen. Dat maakt deze vorm misschien wel de meest schrijnende, omdat hij zo makkelijk over het hoofd wordt gezien.
Wat verlatingsangst werkelijk is
Het gaat niet over gedrag maar over gevoel
Verlatingsangst gaat niet over gedrag. Het gaat over emotie. Over het gevoel van onveiligheid dat ontstaat wanneer een hond alleen is. Dat gevoel kan zich uiten in zichtbaar gedrag zoals blaffen of slopen, maar het kan ook volledig naar binnen slaan. In beide gevallen is de kern hetzelfde: de hond kan op dat moment niet goed omgaan met het alleen zijn.
Waarom het zo vaak gemist wordt
Wat je ziet is niet altijd wat er speelt
Veel eigenaren beoordelen het alleen zijn van hun hond op basis van wat ze zien wanneer ze thuiskomen of op basis van wat buren wel of niet horen. Dat is begrijpelijk, maar het geeft geen volledig beeld. Een hond kan urenlang stil zijn en zich ondertussen allesbehalve ontspannen voelen.
Goedbedoelde adviezen die averechts werken
Waarom negeren en afwachten het probleem niet oplost
Vanuit het idee dat gedrag bewust wordt ingezet, ontstaan adviezen die logisch lijken, maar in de praktijk vaak averechts werken. Een hond die piept omdat hij zich onveilig voelt, wordt niet “beloond” door jouw terugkomst. Hij wordt geholpen.
De zoektocht naar oplossingen
Waarom snelle fixes vaak geen echte oplossing zijn
Wanneer een hond moeite heeft met alleen zijn, gaan mensen op zoek naar oplossingen. Een tweede hond, een bench, structuur. Soms helpt het deels, maar het verandert niets aan de onderliggende oorzaak als daar niet naar gekeken wordt.
Wondermiddelen en snelle oplossingen
Angst bestrijden met angst werkt niet
Naast adviezen zijn er ook producten die beloven het probleem snel op te lossen. Citronella banden bijvoorbeeld. En eerder de stroombanden, die gelukkig verboden zijn. Wat een hond hier leert, is niet dat alleen zijn veilig is. Hij leert dat het uiten van spanning iets vervelends oplevert.
“Hij weet dat hij fout zat”
Waarom schuldgevoel bij honden een misverstand is
Een hond die “schuldig kijkt” reageert niet op wat hij gedaan heeft, maar op jouw gedrag. Hij probeert jouw reactie te voorspellen. Dat maakt jouw thuiskomst niet veilig, maar onvoorspelbaar.
De rol van de oorzaak
Waarom je altijd verder moet kijken dan gedrag
Verlatingsangst ontstaat niet zonder reden. Er zit altijd iets onder. Dat kan liggen in ervaringen, in opbouw, maar ook in lichamelijk ongemak of pijn.
Praktijkvoorbeeld Zorro
Wat er verandert als je de oorzaak aanpakt
Zorro kwam bij mij in begeleiding omdat alleen zijn simpelweg niet ging. Het was niet een beetje onrust, maar echt paniek. Zijn eigenaar sliep zelfs s nachts op de bank omdat Zorro anders niet tot rust kwam. Dat zegt eigenlijk alles over hoe hoog de spanning zat.
In eerste instantie ligt de focus dan al snel op het gedrag. Het niet alleen kunnen zijn, het zoeken naar manieren om dat op te lossen, het willen opbouwen. Maar die vraag die daaronder ligt, die wordt vaak overgeslagen. Waarom kan deze hond dit niet?
Bij Zorro bleek het antwoord niet te zitten in hoe hij het had aangeleerd of hoe er geoefend werd, maar in zijn lichaam. Hij had veel pijn. Alleen was dat niet direct zichtbaar en daardoor ook niet meteen de eerste richting waarin gedacht werd.
Als een hond zich lichamelijk niet goed voelt, zie je dat niet altijd terug in kreupel lopen of duidelijke signalen. Veel honden gaan er gewoon mee door. Maar die spanning blijft wel aanwezig. En dat heeft invloed op alles, dus ook op het alleen zijn.
We zijn daarom niet begonnen met trainen. Niet met schema’s of opbouw. We zijn eerst gaan kijken naar zijn lichamelijke situatie en hebben daar stappen in gezet.
En pas toen daar verandering in kwam, ontstond er ruimte. Ruimte om te zakken in spanning. Ruimte om te leren. Ruimte om het alleen zijn anders te gaan ervaren.
Vanaf dat moment konden we gaan opbouwen. Niet omdat we ineens iets anders deden, maar omdat de basis eindelijk klopte.
Drie pakketten
Dogability
Childability
