De droom
En de realiteit...
🐾 Het is niet de hond zoals beschreven
Een hond wordt geadopteerd, eerst een tijd in een gastgezin, waar hij voorzichtig durfde te ontspannen, begon te spelen, misschien zelfs te vertrouwen.
En dan komt het grote moment, hij mag verhuizen.
Maar een tijdje later hoor je… “Het is niet de hond zoals beschreven.”
Wat gebeurt er tussen dat gastgezin en het nieuwe thuis?
Wat hij kon, kon hij daar
Mensen adopteren vaak met dat ene beeld in hun hoofd – de foto, de beschrijving, het verhaal vol hoop.
“Sociaal.” “Lief met andere honden.” “Loopt netjes aan de lijn.”
En ja, zo was hij, daar, in dat gastgezin.
In een omgeving waar hij wist hoe de dagen liepen, waar hij de mensen kende, waar hij rust had gevonden.
Maar dan verandert alles.
Weer een nieuw huis, nieuwe mensen, nieuwe regels, nieuwe geuren, nieuwe geluiden.
Alles wat vertrouwd was, valt weg.
Een nieuw begin
Geen vervolg
Waar het gastgezin zag dat hij stap voor stap vooruitging, verwacht de adoptant dat hij dat tempo gewoon doorzet.
Dat hij kan wat hij daar kon.
Maar zo werkt het niet.
Die verhuizing, dat moment waar jij als adoptant zo naar uitkijkt, is voor de hond juist het moment waarop zijn hele fundament opnieuw onder zijn poten vandaan geramd wordt.
Wat hij opgebouwd had, moet hij opnieuw opbouwen.
Bij jou, in jouw wereld.
Eerlijk zijn, naar stichtingen en naar jezelf
Ik ben voor stichtingen die met een eerlijk verhaal bemiddelen.
Daar mag en moet echt nog wat gebeuren.
Maar laten we als adoptant ook eerlijk naar onszelf kijken.
🐶 Waren jouw verwachtingen te hoog?
💭 Ging je verder waar het gastgezin net iets overwonnen had?
❤️ Ben je ervan uitgegaan dat hij het kon, zonder te beseffen dat alles wat veilig voelde, in een klap weer verdwenen is?
Drie pakketten
Dogability
Childability
